>> ZaLAvY FoREver <<

 กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเกาะแห่งหนึ่ง
ซึ่งรวมรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน ความสุข ความเศร้า ความรู้ และอื่น ๆ รวมทั้ง ความรัก
วันหนึ่ง มีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า เกาะกำลังจะจม ดังนั้น ทั้งหมดจึงได้เตรียม เรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจจะอยู่บนเกาะ ความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั้งวินาทีสุดท้าย เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้ว ความรัก จึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ... ความรักขอความช่วยเหลือจากความรวย ความรวยแล่นเรือผ่านความรวยตอบว่า
'ไม่ได้หรอก... ฉันรับเธอไม่ได้ เพราะเรือฉันนะเต็มไปด้วยทองและเงินแล้ว มันไม่มีที่สำหรับคุณ'
ความเศร้าได้พายเรือใกล้เข้ามา
ความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก
'ความเศร้า อนุญาตให้ฉันขึ้นเรือคุณนะ'
'โอ้ความรัก ฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ'
ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือของความรักเพราะมัวแต่กำลังสุข
ทันใดนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
'มานี่ความรัก ฉันจะรับคุณไปเอง'
เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง
ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมาก
จนลืมถามชื่อว่าใครคือผู้ใจดีผู้นั้น เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง
คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อชายแก่คนนั้น
ความรักจึงถาม ความรู้และคนแก่คนอื่นๆ ..
'ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน'
ความรู้ตอบว่า 'เวลา'
ความรักถาม 'แต่ทำไมเวลาถึงช่วยฉันล่ะ
ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเองแล้วตอบความรักว่า
'ก็เพราะว่า มีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหน'

 

 Once upon a time, there was an island where all the feelings lived. Happiness, Sadness, Knowledge, and all of the others including Love.

One day it was announced to the feelings that the island would sink, so all repaired their boats and left. Love was the only one who stayed. Love wanted to persevere until the last possible moment.

When the island was almost sinking, Love decided to ask for help. Richness was passing by Love in a grand boat. Love said, "Richness, can you take me with you?" Richness answered, "No, I can't...There is a lot of gold and silver in my boat. There is no place here for you." Love decided to ask Vanity who was also passing by in a beautiful vessel, "Vanity, please help me!" "I can't help you Love. You are all wet and might damage my boat," Vanity answered. Sadness was close by so Love asked for help, "Sadness, let me go with you." "Oh...Love, I am so sad that I need to be by myself!" Happiness passed by Love too, but she was so happy that she did not even hear when Love called her!

Suddenly, there was a voice, "come Love, I will take you." It was an elder. Love felt so blessed and overjoyed that he even forgot to ask the elder her name. When they arrived at dry land, the elder went her own way. Love realizing how much he owned the elder, asked Knowledge, another elder, "Who helped me?" "It was Time," Knowledge answered. " Time? " aksed Love. "But why did Time help me?" Knowlege smiled with deep wisdom and answered, "Because only Time is capable of understanding how great Love is.

เพลงนี้เกี่ยวกับความรัก มันเกี่ยวกับหัวใจ
มันเกี่ยวกับที่ว่างข้างใน ที่เก็บไว้ให้เธอคนเดียว
มันเกี่ยวกับความหวาน ฝันหวานอยู่อย่างนั้น
มันเกี่ยวกับความฝัน ที่มันเกิดขึ้นกับฉันคนเดียว
แม้ฉันทำทุกสิ่ง เพื่อให้เธอไม่ทิ้งฉันไป
แม้ฉันทำทุกอย่าง เผื่อมีทางจารั้งเธอเอาไว้.....

แต่ทั้งที่ร่ำร้อง เธอก็ไม่เหลียวมอง ร่ำร้องจะไปให้ห่าง
คำพูดที่เคยหวาน กลับเป็งคำถากถาง จนห้ามน้ำตากลั้นไม่ไหว

เรื่องราวมันแปลกนัก ถึงแม้รักเธอก็ไป กล้ำกลืนเก็บเอาไว้
ความในใจเก็บเอาไว้คนเดียว

---

เพราะฉันเริ่มจากความฝัน ทุกก้าวที่เดินนั้น
ฉันก้าวไปด้วยความมั่นใจ แม้ล้มลงสักเท่าไร
ยังเห็นว่ามี... ฝัน...ฉันเริ่มจากความฝัน
ถึงแม้ว่าจุดนั้นของฉันยังเป็นเพียงฝันไป
แม้ไม่จริงก็เข้าใจ อย่างน้อยต้องมีจุดหมายปลายทาง..............



blog อันนี้แต่งไม่ค่อยได้เลยหว่า
ใส่ script ก็ไม่ได้สักอันเลย
แต่ก็ไม่เป็นไร ทำเล่นๆ เฉยๆ น๊อ

คิดถึงเพื่อนเก่าจังเลย
ห้อง 13 เรา ไม่มีเพื่อนเก่าเลย T_T

ยังไงก็ตั้งใจเรียนกันมั่งนะ ไปหล่ะ

>> (มีเพงให้ฟังด้วยเน้อ รอซักแป๊บ ไม่ชัดนะ เพราะอัดสด)

รู้ ว่ามันไม่สมควร ที่ยังกวนหัวใจเธอ ฉันขอโทษที
รัก และยังคอยหวังดี ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ เพราะความจริง เธอก็มีเขา
คนนั้น เป็นคนที่สำคัญกว่า
*มันอาจจะผิดที่เป็นอย่างนี้ ที่มันยังรักเธอจนสุดหัวใจ
เมื่อรู้ว่าไม่มีทาง แต่ฉันก็ไม่ตัดใจ เหมือนคนไม่รู้ตัว
**มันอาจจะถูกที่ใครบอกไว้ ความรักมันทำให้ตาบอด
จนมองไม่เห็นความจริง ว่าฉันเป็นใคร
ทำให้ไม่เข้าใจ ทำไมยังรักแต่เธอ
รู้ ควรจะหักห้ามใจ หากทำได้ง่ายดาย ฉันก็คง ไม่ต้องสับสน
อย่างนี้ จบๆไปเสียดีกว่า
มันอาจจะถูกที่ใครบอกไว้ ความรักมันทำให้ตาบอด
จนมองไม่เห็นความจริง ว่าฉันเป็นใคร
ทำให้ไม่เข้าใจ ทำไมหมดทั้งหัวใจ มันยัง คงรักแต่เธอ

ความรักทำให้คนตาบอด - Bodyslam - Believe

วันนี้ ไปมอบตัว ม.4 มาจ้า.......
น่าเบื่อเจิงๆ
ฟังครูบ่นอีก
ได้อยู่ห้อง 13 แหะ
ผู้ ญ เยอะ แหะๆ
ได้นั่งหน้าเลยนะเนี่ยเรา
ข้างหน้าต่างยังดีหน่อย หุๆ
เม้นที หุๆ นะเพี่ยนๆ